In een eerdere blog is de basis van het PI-systeem uitgelegd. In dit artikel leest u meer over de exacte werking van het PI-systeem. De rol van het (on)bewuste van het PI-systeem wordt hierin verder toegelicht.
 
Om te onderzoeken hoe dit PI-systeem precies werkt bracht Daniel Gilbert (Harvard) een bezoekje aan een instelling waar een aantal mensen met anterograde amnesie (het onvermogen om nieuwe herinneringen te maken) zaten. Aan deze mensen stelde hij twee vragen. Zo mochten ze een schilderij van Monet (zie foto) kiezen dat later (als poster) bij hen zou worden bezorgd. Daarnaast werd hen gevraagd alle schilderijen die hij hen liet zien van een 'likability score' te voorzien (bijv. een 7 op een schaal van 10). Hierna bedankte hij hen vriendelijk en verliet de zaal.
 
Een half uur later (genoeg tijd voor deze groep om niet meer te weten wie je bent) kwam hij opnieuw binnen, stelde zich opnieuw voor en stelde een aantal controle vragen om te kijken of ze echt niet meer wisten wie hij was. Geen van de proefpersonen bleek hem nog te herinneren, ook de Monet schilderijen bleken niet bekend. Gilbert vroeg deze mensen nu alleen aan te geven hoe mooi ze de schilderijen vonden (1-10). Uitkomst: het schilderij dat ze een half uur eerder hadden gekozen werd hoger gewaardeerd dan eerst, de andere schilderijen werden minder gewaardeerd dan eerst. In het brein van de proefpersonen was een voorkeur ontstaan voor het schilderij dat 'bij hen hoorde', zelfs al wisten ze niet meer dat dat zo überhaupt zo was.
 
Het onderzoek toont aan dat het PI-systeem (grotendeels) onbewust werkt. De roze bril zetten we niet altijd bewust op, ook onbewust wordt onze ervaring al sterk roze gekleurd.
 
Meer informatie? Neem contact met ons op of bestel hier.
 
 
Geschreven door: Rens ter Weijde